قاسمی گنابادی. [ س ِ ی ِ گ ُ ] ( اِخ ) اسمش میرزامحمد قاسم و از سادات عصر شاه طهماسب است. شاعری معروف و عارفی به طبع موصوف است و بیشتر اوقات دروادی مثنوی شتافته و به اتمام خسرو شیرین و لیلی و مجنون و شاهنامه که به اسم شاه طهماسب صفوی گفته توفیق یافته. دو بیت آخر در بیماری لیلی گفته ، مثنوی :گلزار جهان تهی کن از خارکان غیرت صد هزار گلزارروزی که ببوی گل شود مست خاری نزند به دامنش دست شد ساعد سیم ناز...