معانی کلمه : فیال

تلفظ بین المللی : /fiˈɑl/ تلفظ :‌ [fi'Al]

لغت نامه دهخدا

فیال .(ع اِ) بازیی است مر فتیان عرب را. (منتهی الارب ).

فیال . [ ف َی ْ یا ] (خ ص ) صاحب فیل و پیلبان . (منتهی الارب ) : فیالان سلطان بر پی آن فیلان برفتند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).

فیال . (اِخ ) دهی است از دهستان قلعه حاتم شهرستان بروجرد که دارای 87 تن سکنه است . آب آن از قنات و محصو...

فرهنگ عمید

فیلبان.

اول؛ آغاز؛ ابتدا: ◻︎ بر این داستان کش بگفت از فیال / اَبَر سیصدوسی‌وسه بود سال (ابوشکور: شاعران بی‌دیوان: ۱۰۳).

فیلبان.
اول، آغاز، ابتدا: بر این داستان کش بگفت از فیال / اَبَر سیصدوسی وسه بود سال (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۱۰۳ ).

فرهنگ معین

(اِ. ) تیری که پیکان آن دو شاخ باشد.

فرهنگ فارسی

دانشنامه عمومی

فیال روستایی بزرگ در شهرستان بروجرد در غرب ایران است. این روستا در ۳ کیلومتری غرب شهر بروجرد قرار گرفته است.همچنین «فیال» زمینی را گویند که بار اول آن را زراعت کرده باشند. (برهان). زمینی که اول بار بکارند. (اسدی). مؤلف نویسند: غلط است و معنی «ابتکار» دارد و در شعر ابوشکور که شاهد اسدی است «از فیال» یعنی «ابتکاراً و از روی ابتکار». در حاشیهٔ فرهنگ اسدی نسخهٔ نخجوانی نوشته شده: بزبان به لخیان نخست ب...