تلفظ بین المللی : /fˈoru dˈuxtan/ تلفظ : [f'oRu d'uxtan]
لغت نامه دهخدا
فرودوختن. [ ف ُ ت َ ] ( مص مرکب ) فروکردن. زدن پیکان و تیر و نیزه و جز آن : خدنگی که پیکانْش ْ بدبید برگ فرودوخت بر تارک ترگ ترگ.فردوسی. || نگریستن. خیره گشتن و یا چشم فروبستن : به زر چشم خود را فرودوختی جهان را به دینار بفروختی.فردوسی.دیده فرودوختم تا نه به دوزخ بردباز نظر می کنم سخت بهشتی وشی.سعدی.مگر از شوخی تذروان بودکه فرودوختند دیده باز.سعدی....
