کلماتور
غول . (پسوند) (مزید مؤخر امکنه ) درآخر اسامی امکنه آید چون : شرمغول ، زاغول و فرغول .
غول . [ غ ُوْ وَ ] (ع ص ) عیش غُوَّل ٌ؛ زیست خوش . (منتهی الارب ). عیش اَغوَل و غُوّل ؛ یعنی زندگی خوش . (از تاج العروس ) . فراخی زیست .
جایی که برای گاووگوسفند در کوه یا صحرا درست کنند؛ آغل؛ غار: ◻︎ گاهی چو گوسفندان در غول جای من / گاهی چو غول گرد بیابان دوان‌دوان (ابوشکور: شاعران بی‌دیوان: ۸۹).
(اِ.) 1 - آغُل گوسفند و گاو. 2 - گوش .
(اِ.) = قول : 1 - دست و بازو. 2 - فوجی دارای سردار.
[ ع . ] 1 - (اِ.)موجودی افسانه ای که هیکلی درشت و ترسناک دارد. 2 - (ص .) بسیار بزرگ . ؛ ~ بی شاخ و دم (عا.) شخص درشت اندام و بی ریخت .
← ستارۀ غول
کر ناشنوا
تکیه ای: qul
طاری: qül
طامه ای: qul
طرقی: qül
کشه ای: qül
نطنزی: qul
اذن، گوش
دستوبازو
آغل، شبگاه، شوغا
دیو، شیزان، نسناس، هیولا
۱. دیو، شیزان، نسناس، هیولا
۲. آغل، شبگاه، شوغا
۳. اذن، گوش
۴. دستوبازو