معنی کلمه : عفلاه
لغت نامه دهخدا
عفلاة. [ ع َ ] (ع ص ) لب که وقت خنده برگردد. (منتهی الارب ). عفلاء. رجوع به عفلاء شود.
( عفلاة ) عفلاة. [ ع َ ] ( ع ص ) لب که وقت خنده برگردد. ( منتهی الارب ). عفلاء. رجوع به عفلاء شود.

عفلاة. [ ع َ ] (ع ص ) لب که وقت خنده برگردد. (منتهی الارب ). عفلاء. رجوع به عفلاء شود.