عَطّار تونی، محمّد بن ابراهیم (قرن ۹ق)صوفی و شاعر ایرانی. اصل وی از تون مشهد است. شیعی اسماعیلی بود. به اتهام دشنام دادن به بزرگان اهل تسنن به زندان افتاد و شکنجه شد. پس از چندی حج گزارد. چند مثنوی سروده که به سبب تشابه نام او با عطار، آن ها را به عطار نسبت داده اند. از آثارش: ترجمة الاحادیث/ مواعظ؛ اشترنامه؛ مثنوی بلبل نامه در ۶۰۰ یا هزار بیت (تهران، ۱۳۱۲ش)؛ مثنوی عرفانی بی سرنامه در حدود ۲۱۰ بیت...
