عطا. [ ع َ ] (اِخ ) ابن یزید لیثی . محدث . و رجوع به ابویزید (عطاء...) شود.
عطا. [ ع َ ] (اِخ ) تخلص ادیب السلطنه حسین سمیعی از ادبا و رجال دوره ٔ معاصر است . وی به سال 1293 هَ .ق . در رشت تولد یافت و دوران طفولیت را در کرمانشاه و تهران بسر برد و بعد از پدرش به مشاغل دولتی پرداخت و به وزارت کشور و وزارت خارجه منصوب شد و به وکالت مجلس شوری و سناتوری نیز رسی...
فرهنگ عمید
۱. بخشش، دهش. ۲. (اسم ) چیزی که به کسی بخشیده می شود.
فرهنگ معین
(عَ ) [ ع . عطاء ] ۱ - (مص م . ) بخشیدن . ۲ - (اِمص . ) بخشش ، دهش . ۳ - (اِ. ) آن چه که بخشیده شود، ج . عطیه .
فرهنگ فارسی
۱ - ( مصدر ) بخشیدن . ۲ - ( اسم ) بخشش دهش انعام . ۳ - ( اسم ) آن چه که بخشیده شود جمع اعطیه .تخلص ادیب السلطنه حسین سمیعی از ادبا و رجال دوره معاصر است وی بسال ۱۲۹۳ قمری در رشت تولد یافت و دوران طفولیت را در کرمانشاه و تهران بسر برد و بعد از پدرش به مشاغل دولتی پرداخت و به وزارت کشور و وزارت خارجه منصوب شد و به وکالت مجلس شوروی و سناتوری نیز رسید و بسال ۱۳۷۳ قمری درگذشت...
فرهنگ اسم ها
(تلفظ: atā) (عربی) بخشیدن چیزی به کسی ، بخشش ، دهش ، انعام ؛ هدیه یا هر چیزی که به کسی بخشیده می شود .
اسم: عطا (پسر، دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: atā) (فارسی: عطا) (انگلیسی: ata) معنی: بخشیدن چیزی به کسی، بخشش، انعام، دهش، هدیه یا هر چیزی که به کسی بخشیده می شود، ( اَعلام ) عطا ابن یعقوب: ( = عطایی رازی ) [قرن هجری] شاعر ایرانی دربار غزنوی، سراینده ی دو منظومه ی حماسی برزونامه و بیژ...