معانی کلمه : عذی
لغت نامه دهخدا
عذی . [ ع َ / ع ِذْی ْ ] (ع اِ) کشت دشتی که از باران آب خورد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (آنندراج ). || هر شهر که شوره ندارد. (منتهی الارب ) (آنندراج ).
فرهنگ فارسی
نام جایی است لیث گوید : موضعی است ببادیه و نام است محلی را که در زمستان و تابستان در آن گیاه روید بدون آب ازهری گوید : موضعی است ببادیه