معانی کلمه : عدوی
لغت نامه دهخدا
عدوی . [ ع ُدْ وا ] (ع اِمص ) تباهی و فساد. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ).
عدوی . [ ع ُدْ وا ] (ع مص ) ستم کردن بر کسی و درگذشتن از حد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). عدوّ. عدوه . عَداء. عِدوان . عُداون . (منتهی الارب ).
فرهنگ عمید
۱. فساد، تباهی.
۲. انتقال مرض، سرایت.
۲. انتقال مرض، سرایت.
فرهنگ معین
(عُ دْ وا) [ ع . ] (حامص .) فساد، تباهی .
( عَ وا) [ ع . ] 1 - (اِمص .) سرایت بیماری و تجاوز آن . 2 - (اِ.) بیماری واگیردار.
( عَ وا ) [ ع . ] ۱ - (اِمص . ) سرایت بیماری و تجاوز آن . ۲ - (اِ. ) بیماری واگیردار.
(عُ دْ وا ) [ ع . ] (حامص . ) فساد، تباهی .
(عُ دْ وا ) [ ع . ] (حامص . ) فساد، تباهی .
دانشنامه آزاد فارسی
فرهنگ فارسی
۱ - تجاوز . ۲ - سرایت ( بیماری )
