معانی کلمه : صدف

صدف . [ ص َ دِ ] ((اِخ ) ناحیتی است به یمن . (معجم البلدان ).

صدف . [ ص َ دَ ] (اِخ ) دهی است نزدیک قیروان . (منتهی الارب ) (معجم البلدان ).

صدف . [ ص َ دُ ] (ع اِ) بریدگی کوه . || ناحیه و جانب و کرانه ٔ کوه . (منتهی الارب ).

۱. نوعی جانور نرم‌تن آبزی که بدنش در یک غلاف سخت جا دارد و در بعضی انواع آن مروارید پرورش می‌یابد.
۲. پوشش آهکی و سخت این جانور.
⟨ صدف صدوچهارده‌عقد: [قدیمی، مجاز] قرآن مجید که صدوچهارده سوره دارد.
⟨ صدف آتشین (فلک، روز): [قدیمی، مجاز] خورشید.

(تلفظ: sadaf) (عربی) نام عمومی نرم‌تنان دو کفه‌ای و نوعی خاص از آنها؛ (در قدیم) (در نجوم) نام سه ستاره به شکل مثلث بر دورِ قطب که ستاره‌ی قطبیِ جَدْی در میان آن است . [قدما اعتقاد داشتند که قطره‌ی بارانی در درون صدف جا می‌گیرد و تبدیل به مروارید می‌شود] .

تکیه ای: sedaf
طاری: sedaf
طامه ای: sadaf
طرقی: sedaf
کشه ای: sadaf
نطنزی: sadaf

گوش ماه