تلفظ بین المللی : /ʃˌekarxˈɑiː/ تلفظ : [S,ekaRx'Ai:]
لغت نامه دهخدا
شکرخایی . [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ] (حامص مرکب ) عمل و صفت شکرخای . || شیرین زبانی : بهر ری کو پادزهرت داده بودهدیه امسال از شکرخایی فرست . خاقانی .ای که مانند تو بلبل به سخندانی نیست نتوان گفت که طوطی به شکرخایی هست . سعدی .قیامت میکنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن مسلم نیست طوطی را در ایامت شکرخایی . سعدی .درین ایام شد ختم سخن بر خامه ٔ صائب مسلم بود گر زین پیش بر سعدی شکرخایی . صائب تبریزی .و رجوع به...
