معانی کلمه : شمیم
لغت نامه دهخدا
شمیم . [ ش َ ] (ع مص ) شم . (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). بوییدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (صراح اللغة) (غیاث ) (المصادر زوزنی ). انبوییدن . (دهار) (تاج المصادر بیهقی ). رجوع به شم شود.
فرهنگ عمید
۱. بوی خوش.
۲. (صفت ) بلند، مرتفع.
۲. (صفت ) بلند، مرتفع.
فرهنگ معین
(شَ ) [ ع . ] (اِ. ) بوی خوش .
فرهنگ فارسی
بوی خوش، بلندومرتفع
( اسم ) ۱ - بوی خوش . ۲ - بلند مرتفع
شم بوییدن
( اسم ) ۱ - بوی خوش . ۲ - بلند مرتفع
شم بوییدن
دانشنامه عمومی
بوی خوش بوی عطر. رایحه
فرهنگ اسم ها
(تلفظ: šamim) (عربی) (در قدیم) بوی خوش .
اسم: شمیم (دختر) (عربی) (تلفظ: šamim) (فارسی: شميم) (انگلیسی: shamim)
معنی: بوی خوش
معنی: بوی خوش