تلفظ بین المللی : /ʃˈeʔr xˈɑn/ تلفظ : [S'e?R x'An]
لغت نامه دهخدا
شعرخوان. [ ش ِ خوا / خا ] ( نف مرکب ) خواننده شعر. انشادکننده شعر. که شعر بخواند. ( از یادداشت مؤلف ) : بلبل چو سبزه دید همه گشته مشکبوی گاهی سرودگوی شد و گاه شعرخوان.خاقانی.سروقد و ماهروی لاله رخ و مشکبوی چنگزن و باده نوش رقص کن و شعرخوان.خاقانی.آن شاهد شهدلفظ زیباآن شاعر شعرخوانم این است.نظامی....
