شستک. [ ش َ ت َ ] ( اِ مصغر ) ( اصطلاح عامیانه ) آلت چرمین که مأبونان برای دفع حکه بکار برند.( غیاث اللغات ). مرکب از شست به معنی ابهام و «کاف » نسبت. به اصطلاح لوطیان چیزی باشد از عالم چرمینه که مأبونان مثل زنان سعتری در کمر بندند و سرش در مأبونه فروکنند تا رفع حکه شود. ( آنندراج ) : خدانکرده به شستک چگونه بنشینم نعوذ باﷲ با ابنه چون شوم محشور.شرف الدین شفایی ( از آنندراج ).رئیس قوم شوی تا میا...
