معانی کلمه : شتا
لغت نامه دهخدا
شتا. [ ش َ ] (ع ص ، اِ) جای درشت .(از منتهی الارب ). موضع خشن . (از اقرب الموارد). || صدر وادی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
فرهنگ عمید
زمستان؛ موسم سرما.
گرسنه؛ کسی که ناشتا یا ناهار نخورده باشد: ◻︎ لقمهٴ نان خویشتن نخورد / گر دو هفته همی شتا باشد (کمال‌الدین اسماعیل: ۴۴۹).
گرسنه، کسی که ناشتا یا ناهار نخورده باشد: لقمهٴ نان خویشتن نخورد / گر دو هفته همی شتا باشد (کمال الدین اسماعیل: ۴۴۹ ).
زمستان، موسم سرما.
زمستان، موسم سرما.
فرهنگ معین
(ش ) (ص . ) گرسنه .
فرهنگ فارسی
گرسنه، کسی که ناشتایاناهارنخورده باشد
شتائ
قحط یا ماخوذ از تازی در فارسی بمعنی زمستان .
شتائ
قحط یا ماخوذ از تازی در فارسی بمعنی زمستان .
مترادف و متضاد
زمستان ≠ صیف
گرسنه، ناهار
۱. زمستان
۲. گرسنه، ناهار ≠ صیف