شاددل. [ دِ ] ( ص مرکب ) خوش طبع و خوشحال. ( آنندراج ) : بفرمود تا باز گردد ز راه شود شاددل سوی تخت و کلاه.فردوسی.بزد کوس و برداشت از نیمروزشده شاددل شاه گیتی فروز.فردوسی.ابر هفت کشور بود پادشایکی شاددل باشد و پارسا.فردوسی.تو شادخوار و شادکام و شادمان و شاددل بدخواه تو غلطیده اندر پای پیل پوستین.فرخی.ره بُرو شخ شکن و شاددل و تیزعنان خوش رو و سخت سم و پاک تن و جنگ آغاز.منوچهری.شادروان باد شاه شاددل...
