سر خود گرفتن. [ س َ رِ خوَدْ / خُدْ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه از بدر زدن و راه خانه گرفتن. ( آنندراج ). به هوای دل خود رفتن. به فکر و اندیشه و کار خود بودن. از پی کار خود رفتن : مرد باش و سخره مردان مشورو سر خود گیر و سرگردان مشو.مولوی.ما را ز خیال تو چه پروای شراب است خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است.حافظ.دختر رز چند روزی شد که از ما گم شده ست رفت تا گیرد سر خود هان و هان حاضر شوید.حافظ.س...
فرهنگ معین
(سَ رِ خُ. گِ رِ تَ ) (مص ل . ) پیِ کار خود رفتن .
