تلفظ بین المللی : /sadʒˈiːjat/ تلفظ : [sadZ'i:jat]
لغت نامه دهخدا
سجیت . [ س َ جی ی َ ] (از ع ، اِ) سجیة. خوی : و سلطان در قبول پیغام او و اکرام رسول و تحقیق مأمول ، آثار اریحیت طبع و انوار کرم سجیت و طهارت محتد و نزاهت عنصر کریم خویش ظاهر گردانید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص 229).با شرف ابوت و خدمت خاندان کثرت عشایر سجیت ظلم داشت . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص 269). رجوع به سجیة شود....
