معانی کلمه : زوراء

تلفظ بین المللی : /zuːrˈɑ/ تلفظ :‌ [zu:R'A]

لغت نامه دهخدا

زوراء. [ زَ ] (ع ص ) مؤنث ازور. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). یعنی آنکه یک جانب سینه ٔ وی برآمده و جانب دیگر درآمده باشد. ج ، زور. (ناظم الاطباء). مایل و کج . (از معجم البلدان ).

زوراء. [ زَ ] (ع اِ) چاه مغاک دورتک . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || قدح . (منتهی الارب ) (غیاث ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || کمان . (من...

فرهنگ معین

(زَ یا زُ ) [ ع . ] (اِ. ) ۱ - چاه عمیق . ۲ - کمان . ۳ - قدح .

دانشنامه عمومی

زوراء نامی است که در روایات اسلامی به یکی از دو شهر بغداد و ری یا تهران اطلاق شده است و در آخرالزمان قبل از ظهور مهدی در خصوص آن وعده عذاب داده شده است.«زوراء» در زبان عربی از ماده «زَور» به معنای کژی و انحراف، ریشه می گیرد. بغداد را به این دلیل زوراء نامیده اند که مسیر رود دجله، نرسیده به این شهر منحرف می شود.زوراء هموزن شوراء از ریشه "زور" به معنی:کمان، قدح و انحراف بوده است.عذاب های وعده داده ش...

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

دانشنامه عمومی

معانی کلمه : زوراء

لغت نامه دهخدا

فرهنگ معین

دانشنامه عمومی

کلمات مرتبط

معانی کلمه : زوراء

لغت نامه دهخدا

فرهنگ معین

دانشنامه عمومی

کلمات مرتبط

نظرات