معانی کلمه : زد

زد. [ زَ / زِ ] (اِ) ماده ٔ چسبناک که از درخت و گیاه بیرون می تراود و لفظ عربیش صمغ است و در تداول عامه آنرا با فتح زاء خوانند. (فرهنگ نظام ). گویا در آخر بعض کلمات مرکب بمعنی صمغ است مانند بارزد، بام زد، بیرزد، تبرزد، یا طبرزد و کنگرزد. (یادداشت مؤلف ).

صمغ.

۱. = زدن
۲. زده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): زبان‌زد، گوش‌زد.
⟨ زد‌و‌بند: [عامیانه، مجاز] ساخت‌و‌پاخت و سازش نهانی دو یا چندتن برای پیش بردن کاری یا به‌دست آوردن چیزی.
⟨ زد‌و‌خورد:
۱. یکدیگر را کتک زدن.
۲. [مجاز] جنگ.

(زَ) (اِ.) صمغ .

و بند (زَ دُ بَ)(اِمر.) (عا.) توطئه ، توطئه - چینی .

z که در انگلیسی، حرف اول زاخار است، به معنی رفیق.

تکیه ای: bešǰi
طاری: bešǰi
طامه ای: boypokât
طرقی: bešǰind
کشه ای: bešǰi
نطنزی: bašboqât