تلفظ بین المللی : /zabˈɑn borˈidan/ تلفظ : [zab'An boR'idan]
لغت نامه دهخدا
زبان بریدن. [ زَ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از عطا و بخشش است. منقول است که سائلی در ملازمت حضرت سرور کائنات سؤال کرد، فرمودند به یکی از اصحاب برو زبانش را ببر. خواست زبانش ببرد. در این اثناء امیر مردان علی بن ابیطالب ( ع ) رسیدند و از حقیقت حال استفسار فرمودند آن صحابه گفت که حکم است زبانش ببرند، فرمود به اوچیزی بدهند، چون حقیقت واقعه از سرور عالم تحقیق گردید آنچنان بود که مظهرالعجائب فرموده بود...
فرهنگ فارسی
کنایه از عطا و بخشش است کنایه از خاموش کردن مدعیست بحجت و دلایل
