معنی کلمه : رفیقی
لغت نامه دهخدا
رفیقی . [ رَ ] (حامص ) رفاقت و مؤانست و همدمی و مصاحبت و دوستی . (ناظم الاطباء).
رفیقی . [ رَ ] (اِخ ) شاعری است متوفی بسال 939 هَ . ق . او راست دیوانی به ترکی . (یادداشت مؤلف ).

رفیقی . [ رَ ] (حامص ) رفاقت و مؤانست و همدمی و مصاحبت و دوستی . (ناظم الاطباء).
رفیقی . [ رَ ] (اِخ ) شاعری است متوفی بسال 939 هَ . ق . او راست دیوانی به ترکی . (یادداشت مؤلف ).