معانی کلمه : رخاء
لغت نامه دهخدا
رخاء. [ رِ ] (ع مص ) مراخاة. (ناظم الاطباء). و رجوع به مراخاة شود.
رخاء. [ رَخ ْ خا ] (ع ص ، اِ) رَخاخ . زمین نرم . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || زمین فراخ . (ناظم الاطباء). || زمین دمیده که زیر پا شکسته گردد. ج ، رَخاخی ّ، رُخاخی ّ. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
فرهنگ معین
(رُ) [ ع . ] (اِ.) باد نرم .
(رَ) [ ع . ] (اِمص .) فراوانی نعمت ، فراخ شدن زندگانی .
(رُ ) [ ع . ] (اِ. ) باد نرم .
(رَ ) [ ع . ] (اِمص . ) فراوانی نعمت ، فراخ شدن زندگانی .
(رَ ) [ ع . ] (اِمص . ) فراوانی نعمت ، فراخ شدن زندگانی .