معانی کلمه : ران

ران . (اِخ ) (حصن ...) نام قلعه ای است در سرزمین روم . (از اقرب الموارد).

ران . [ نِن ْ ] (ع ص ) اعلال شده ٔ رانی : رجل ران ؛ مرد پیوسته نگرنده بسوی چیزی . (منتهی الارب ).

۱. = راندن
۲. راننده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): اتومبیل‌ران، ارابه‌ران، قایق‌ران.

قسمت بالای پای انسان یا حیوان از لگن تا سر زانو؛ سرین؛ کفل؛ آلست؛ الست؛ آلر؛ آگر.
⟨ ران فشردن: (مصدر لازم) [قدیمی، مجاز] فشار آوردن بر اسب در سواری و برانگیختن و به تاخت درآوردن او.

(ص فا.) در ترکیب به معنی «راننده » آید: کالسکه ران ، سخنران ، قایقران .

[ په . ] (اِ.) قسمتی از پا یا اندام خلفی جانوران که بین مفصل زانو و مفصل خاصره قرار دارد؛ فخذ، آلست .

هریک از اندام‌های حرکتی پسین دام

سرپرست – گرداننده ی کار

تکیه ای: run
طاری: run
طامه ای: run
طرقی: run
کشه ای: run
نطنزی: run

آلست، پا، لنگ