تلفظ بین المللی : /dˈin tarˈɑz/ تلفظ : [d'in taR'Az]
لغت نامه دهخدا
دین طراز. [ طَ ] ( ص مرکب ) که دین زیور وی باشد. که آرایشی جز دین نپذیرد. || ( نف مرکب ) که دین را آراید و طراز دهد : قطعه ای گرثنا طرازیدم بجهانجوی دین طراز فرست.خاقانی.زهی دین طرازی که بی نقش نامت در آفاق یک حرف معجم ندارد.خاقانی.ملک عقیم گشته ز آل یزید گفتاکز نفس دین طراز تو به حیدری ندارم.خاقانی....
