معانی کلمه : دوخت

تلفظ بین المللی : /dˈuxt/ تلفظ :‌ [d'uxt]

لغت نامه دهخدا

دوخت . (مص مرخم ، اِمص ) دوختن . (ناظم الاطباء). مصدر مرخم دوختن . فعل دوختن . عمل دوختن : برش لباسها را حسین خیاط خود به عهده دارد و دوخت را به شاگردان واگذار می کند. (از یادداشت مؤلف ) : نفرسودم از رقعه بر رقعه دوخت تف دیگران چشم و مغزم بسوخت . سعدی (بوستان ).- دوخت رفتن ؛ در اصطلاح خیاطان آن قسمت از کناره های پارچه که در هنگام دوختن در داخل درزها قرار می گیرد و از مقدار پارچه می کاهد. || طرز ...

فرهنگ عمید

۱. = دوختن١
۲. شیوۀ دوختن.
⟨ دوخت‌ودوز: عمل دوختن لباس یا چیز دیگر؛ خیاطی.

۱. = دوختن١
۲. شیوۀ دوختن.
* دوخت ودوز: عمل دوختن لباس یا چیز دیگر، خیاطی.

فرهنگ معین

(مص مر. ) دوختن . ، ~ُ دوز دوختن .

فرهنگ فارسی

( اسم ) دختر دوشیزه .

گویش اصفهانی

تکیه ای: duxt
طاری: duxt
طامه ای: duxt
طرقی: duxt / kök
کشه ای: duxt
نطنزی: duxt