کلماتور
ده . [ دَ هِن ْ ] (ع ص ) رجل دَه ، مرد زیرک . (منتهی الارب ). || تیزفهم . (منتهی الارب ).
عدد اصلی بعد از نه؛ ۱۰.
آبادی کوچک که دارای چند خانۀ روستایی باشد؛ روستا؛ دیه.
۱. = دادن
۲. دهنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): دادده، روزی‌ده، شیرده، فرمانده.
⟨ دهودار: [قدیمی، مجاز] غوغا و هنگامۀ جنگ و پیکار.
⟨ ده‌و‌گیر: [قدیمی، مجاز] = ⟨ دهودار: ◻︎ شه به ناز و نشاط شد مشغول / کز ده‌و‌گیر گشته بود ملول (نظامی۴: ۶۱۰).
(دِ) [ په . ] (اِ.) روستا، آبادی کوچک .
(دَ) [ په . ] (اِ.) عدد اصلی پس از نه .
روستا
عدد دو
تکیه ای: deh
طاری: deh
طامه ای: deh
طرقی: deh
کشه ای: deh
نطنزی: deh
آبادی، دهات، دیه، رستاق، روستا، قریه، قصبه