دریگان. [ دَ ] ( اِ ) دریجان. ادرجان. به تلفظ کاف در هندوی نزدیک به گاف فارسی ، مرکب است از دو کلمه «دِری » که به تبدیل دال و تاء اصلش تری است به معنی سه ، و کانا به معنی بخش و بهر. بیرونی در کتاب تحقیق ماللهند ( چ اروپا ص 307 ) می نویسد: ثم الا ثلات و تسمی دریکان و لافائدة فی ذکرها لانها تسمی عندنا دریجانات بعینها. ( التفهیم حاشیه ص 404 ). و هم او در التفهیم ( ص 404 ) گوید دریگان چیست ؟ هم سیک بر...
