دبیل . [ دَ ] (ع اِ مص ) سختی و بی فرزندی . و دبل ٌ دابل دبیل ، مبالغه است . (منتهی الارب ).
دبیل . [ دَ ] (ع اِ) درخت غضا که در زمین بسیار بود. || زمین پست . || برگ درخت ارطی پراکنده شده . ج ، دَبل . (منتهی الارب ).
