تلفظ بین المللی : /dˈɑneː tʃˈin/ تلفظ : [d'Ane: tS'in]
لغت نامه دهخدا
دانه چین. [ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) که دانه چیند. که دانه برچیند. که دانه از زمین بردارد : هواست دانه و من دانه چین و هاویه دام اگر به دانه نمانم بدام درمانم.سوزنی.در پناه پهلوان کبک و تذرو آرد برون چوژکان دانه چین از بیضه شاهین و باز.سوزنی.جهانست بسیار و مردم بسی به تنهاش خوردن نیارد کسی اگر هست پروانه روی زمین هوا مرغ دارد بسی دانه چین.؟ ( از تاریخ سلاجقه ٔکرمان ).زو شده مرغان فلک دانه چین زآن ه...
