معانی کلمه : خول
لغت نامه دهخدا
خول . [ خ ُوْ وَ ] (ع اِ) ج ِ خال . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد).
فرهنگ عمید
خدم وحشم، بنده ها، کنیزان.
فرهنگ معین
(خَ وَ) [ ع . ] (اِ.) خَدَم و حَشَم .
(خَ) [ ع . ] (مص ل .) نیک پرستاری کردن .
(اِ.) پرنده ای است کوچک و خوش آواز و تیزپرواز.
(خَ وَ ) [ ع . ] (اِ. ) خَدَم و حَشَم .
(اِ. ) پرنده ای است کوچک و خوش آواز و تیزپرواز.
(خَ ) [ ع . ] (مص ل . ) نیک پرستاری کردن .
(اِ. ) پرنده ای است کوچک و خوش آواز و تیزپرواز.
(خَ ) [ ع . ] (مص ل . ) نیک پرستاری کردن .
فرهنگ فارسی
( مصدر ) پرستاری کردن .
دوده ای که جهت ساختن مرکب از چراغ گیرند . یا خوردنی را نیز گویند .
دوده ای که جهت ساختن مرکب از چراغ گیرند . یا خوردنی را نیز گویند .