معانی کلمه : خنده گاه
لغت نامه دهخدا
خنده گاه. [ خ َ دَ / دِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از لب و دهان معشوق. ( آنندراج ) :
که مهر از خنده گاه شیشه بردار
ز ابر خشک لعل تر فروبار.فکرت او خنده گاه دوست را ماند بدانک
چون خلیل از نار گلبرگ رطیبش یافتم.
که مهر از خنده گاه شیشه بردار
ز ابر خشک لعل تر فروبار.فکرت او خنده گاه دوست را ماند بدانک
چون خلیل از نار گلبرگ رطیبش یافتم.
فرهنگ فارسی
کنایه از لب و دهان معشوق