(خَ ) [ ع . ] (اِ. ) شعری که در وصف شراب سروده شود.
دانشنامه آزاد فارسی
خَمریّهشعری در وصف می و باده و می گساری. در خمریّات، چه بسا از ساقی و رز و ساغر و هم آنچه به می گساری مربوط است سخن رود. تا آن جا که می دانیم کهن ترین خمریۀ فارسی قصیدۀ «مادرِ می را بکرد باید قربان/ بچۀ او را گرفت و کرد به زندان» اثر رودکی است. از شعر سبک خراسانی، به سبب شادخواری و شادمانیِ شعرهای آن سبک، خمریات بسیاری دردست است. خمریه سرایی در دوران پس از سبک خراسانی نیز ادامه یافت و «ساقی نامۀ» ...
دانشنامه عمومی
خَمریه شعری است که به توصیف شراب می پردازد و ادبیات فارسی و ادبیات عرب وجود دارد برای اطلاعات بیشتر به مقاله هر کدام مراجعه کنید:خمریه (ادبیات عرب)خمریه (ادبیات فارسی)wiki: خمریات عرب بیشتر بر پایه قصیده اند اما در ادبیات فارسی با وجود انکه شکل غالب قصیده است اما در دیگر گونه ها مانند مسمط، ترجیع بند، ترکیب بند، قطعه نیز وجود دارد و محتوای خمریات عرب بیشتر به مفاخره برای نوشیدن شراب می پردازد و در...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] خَمریّه ، سروده هایی که درون مایۀ اصلی آن ها باده و باده خواری ، و ملزومات و مقتضیات آن باشد.مرادف های متداول خمر در فارسی ، باده ، می ، شراب ، مُل ، صهبا، و نبید (نبیذ) است .بیش از صد معادل عربی برای باده وجود دارد که معدودی از آن ها، مانند راح و رحیق ، در اشعار فارسی نیز به کار رفته است . پیشینهاز نخستین مراحل ظهور و تکوین شعر فارسی در سده های آغازین اسلامی ، خمریه یکی از مهم ترین موض...
