خد. [ خ َدد ] (ع مص ) زمین کندن . (تاج المصادر بیهقی ) (المصادر زوزنی ). شکافتن زمین . (منتهی الارب ). || گود کردن زمین . حفر کردن زمین . یقال : خد السیل الارض و فی الارض . || با دندان جسم چیزی را دریدن . (از معجم الوسیط). || داغ بر صورت شترزدن . (از معجم الوسیط). || اثر در شبی گذاشتن . (از معجم البلدان ).یقال : خد الفرس الارض بحوافره . || لاغر شدن و کم گوشت گشتن . (از ناظم الاطباء). یقال : خد لحم...
فرهنگ عمید
رخسار، گونه، چهره، رخساره.
فرهنگ معین
(خَ دّ ) [ ع . ] (اِ. ) چهره ، رخسار. ج . خدود.
فرهنگ فارسی
رخسار، گونه، چهره، رخساره، خدودجمع (اسم ) روی رخسار گونه . جمع : خدود. زمین کندن شکافتن زمین
