تلفظ بین المللی : /xˈɑsiːjˌat/ تلفظ : [x'Asi:j,at]
لغت نامه دهخدا
خاصیت. [ ی َ / صی ی َ / خاص ْ صی ی َ ] ( ع اِ ) طبیعت و خو با لفظ داشتن و گرفتن و بردن و بریدن مستعمل و سوم در لفظ خاژه بیاید. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ). ج ، خاصیات ، خواص : چو جهانی بخاصیت تو و وصل تو عاریت نزند لاف عافیت دل کس در بلای تو.خاقانی.خاصیت هندوان دارد هنگام خفت عادت خوارزمیان گاه شراب و طعام.لامعی.بدوزد از عدم عنقا بناوک ببرد خاصیت ز اشیا بخنجر.انوری ( از آنندراج ).قیمت شکر از نی اس...
فرهنگ عمید
۱. خوی و طبیعت مخصوص کسی یا چیزی. ۲. فایده و اثر چیزی، اثر. ۳. (اسم مصدر ) [قدیمی] خاص بودن.
فرهنگ معین
(یَّ ) [ ع . خاصیة ] (اِ. ) ۱ - سرشت ، خوی . ۲ - فایده ، اثر. ج . خصائص .
فرهنگ فارسی
طبیعت، خوی، اثر، طبیعت مخصوص کسی یاچیزی، خاصیان ( مصدر اسم ) ۱ - طبیعت خوی . سجیه خاصه . ۲ - فایده اثر . جمع : خصائص ( خصایص ) خاصیت .
