تلفظ بین المللی : /hˌakamˈejɑn/ تلفظ : [h,akam'ejAn]
لغت نامه دهخدا
حکمین. [ ح َ ک َ م َ ] ( ع اِ ) تثنیه حکم. دو حکم که هر یک را یکی از دو خصم برای فیصل و قطع دعوی تعیین کند. و چون مطلق گویند ابوموسی اشعری حکم اصحاب امیرالمؤمنین علی ( ع ) در حرب صفین وعمروبن العاص حکم معاویةبن ابی سفیان مراد باشد. آنگاه که بحیله عمرو سپاهیان معاویه قرآنها بر نیزه کردند اصحاب علی ( ع ) فریفته شدند و آن حضرت را بقبول حکمیت مجبور ساختند و پس از چند روز مشاوره ابوموسی و عمروبن عاص ب...
