معانی کلمه : حلال

۱. [جمعِ حُلَّة] = حُلّه
۲. [جمعِ حِلَّة] = حِلّه

آنچه که خوردن، نوشیدن، یا انجام دادن آن به‌حکم شرع روا باشد؛ روا؛ جایز؛ مباح.

۱. گشاینده؛ حل‌کنندۀ مشکلات.
۲. (شیمی) ماده‌ای که مادۀ دیگر را در خود حل می‌کند، مانند آب و الکل.

(حَ) [ ع . ] (ص .) روا، جایز، شایست .

(حَ لّ) [ ع . ] (ص .) 1 - بسیار گشاینده . 2 - ماده ای که مادة دیگر را در خود حل کند.

کسی که مسئله یا مشکلی را حل می‌کند

آنچه دین آن را روا دانسته، مشروع، مجاز

آنچه موجب حل شدن جسم دیگری می‌شود، وشایشگر، واگشا

حلال پوشی

حلال پوشیده

حلال کافت

حلال اسیدی

حلال بی پروتون

حلال ناقطبی

تکیه ای: halâl
طاری: halâl
طامه ای: helâl
طرقی: halâl
کشه ای: halâl
نطنزی: halâl

حل‌کننده

اسم ≠ حرام

گره‌گشا، گشاینده

جایز، روا، شایست، مباح، مجاز، مشروع

۱. حلکننده،
۲. گرهگشا، گشاینده

۱. جایز، روا، شایست، مباح، مجاز، مشروع ≠ حرام
۲. بوریا

گمیزنده، روا