معانی کلمه : جیل
لغت نامه دهخدا
جیل . [ ج َ ] (ع اِ) گروه از اسبان و شتران . || کرانه ٔ قبر. || گرداگرد اندرون چاه تا سر. (منتهی الارب ). || کرانه ٔ دریا و کوه .
جیل .(اِخ ) مردم گیلان را گویند. (صبح الاعشی ج 1 ص 367).
فرهنگ عمید
یک گروه از مردم با ویژگی های مشترک، طایفه، قوم.
فرهنگ معین
[ ع . ] (اِ. ) گروه ، دسته .
فرهنگ فارسی
یک صنف ازمردم، اهل یک زمان، قرن، اجیال وجیلان جمع
( اسم ) ۱- صنفی از مردم گروه دسته . ۲- اهل یک زمان . ۳- قرن . جمع اجیال جیلان .
ابن جیلانشاه ملقب به گاوباره پس از پدر بتخت نشست و تمامی بلاد جیل و دیلم را مسخر نمود .
( اسم ) ۱- صنفی از مردم گروه دسته . ۲- اهل یک زمان . ۳- قرن . جمع اجیال جیلان .
ابن جیلانشاه ملقب به گاوباره پس از پدر بتخت نشست و تمامی بلاد جیل و دیلم را مسخر نمود .
دانشنامه عمومی
گویش بختیاری
1. موى فر؛ 2. موى وِز کرده؛ 3. راستشدن مو بر بدن جانوران به هنگام نزاع.
واژه نامه بختیاریکا
آویزه گوشتی زیر گلوی خروس یا بر سر بوقلمون
نامنظم؛ آشفته؛ ازدیاد حجم؛ سیخ
نامنظم؛ آشفته؛ ازدیاد حجم؛ سیخ