معانی کلمه : جهاندار

تلفظ بین المللی : /dʒahˈɑndɑr/ تلفظ :‌ [dZah'AndAR]

لغت نامه دهخدا

جهاندار. [ ج َ ] ( نف مرکب )( از: جهان + دار، دارنده ) جهاندارنده. نگهبان جهان.پادشاه. سلطان. ( حاشیه برهان چ معین ) : چو آن نامه ٔقیصر آمد به بن جهاندار بشنید چندان سخن.فردوسی.بدان سرکشان گفت بیدار بیدهمه در پناه جهاندار بید.فردوسی. || مدبر امور جهان. پادشاهی که مملکت را نیکو اداره کند. جهانگیر. ( فرهنگ فارسی معین ). || نام خدای تعالی : همیشه جهاندار یار تو بادسر اختر اندرکنار تو باد.فردوسی.تویی ...

فرهنگ عمید

۱. خداوند.
۲. دارندۀ جهان، نگهبان جهان.
۳. [مجاز] قدرتمند.
۴. پادشاه عادل و عاقل که مملکت خود را خوب اداره کند.

فرهنگ معین

( ~. ) (ص فا. ) ۱ - پادشاه . ۲ - نام یزدان . ۳ - صفت برای خداوند.

فرهنگ فارسی

( صفت ) ۱- نگهبان جهان پادشاه سلطان . ۲- مدیرامور جهان پادشاهی که مملکت را نیکو اداره کند مقابل جهانگیر.

فرهنگ اسم ها

(تلفظ: jahāndār) جهان دارنده ، نگهبان جهان ، پادشاه ، مدبرِ امور جهان ؛ (به مجاز) بزرگ و قدرتمند ؛ (در قدیم) خداوند .

اسم: جهاندار (پسر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: jahāndār) (فارسی: جهاندار) (انگلیسی: jahan-dar) معنی: خداوند، نگهبان جهان، پادشاه، ( به مجاز ) بزرگ و قدرتمند، جهان دارنده، مدبرِ امور جهان، ( اَعلام ) شاه تیموری هند [، قمری] که به فرمان پسرعمش فرخ سیَر کشته شد...