معانی کلمه : جغد

پرنده ای وحشی و حرام گوشت با چهرۀ پهن، چشم های درشت، پاهای بزرگ، و منقار خمیده که در برخی از انواع آن، در دو طرف سرش دو دسته پَر شبیه شاخ قرار دارد. بیشتر در ویرانه ها و غارها به سر می برد و شب ها از لانۀ خود خارج می شود و موش های صحرایی و پرندگان کوچک را شکار می کند. به شومی و نحوست معروف است، بوف، کوف، کوچ، کول، چوگک، کوکن، کنگر، پسک، پش، پژ، بیغوش، بوم.

(جُ ) (اِ. ) پرنده ای است با صورتی پهن ، منقاری خمیده و چشم هایی درشت و پاهای بزرگ ، در دو طرف سرش دو دسته پر شبیه گوش گربه قرار دارد، در ویرانه ها زندگی می کند و به نحوست معروف است ، بوم و بوف هم گویند.

( اسم ) پرنده ای ازرد. شکاریان شبانه که باداشتن یک زوج کاکل در بالای گوشها متمایز است و شبهااز لانه اش برای شکار خارج میشود و حشرات مضر و جانوران کوچک موذی مزارع و باغها را شکارمیکند بوم بوف کوف .

کُکُوَنگ