جان شکر. [ ش ِ ک َ ] ( نف مرکب ) شکارکننده جان. ( شرفنامه منیری ) ( برهان ):زاغ... گفت می اندیشم که خود را از بلای این ظالم ( مار ) جان شکر برهانم. ( کلیله و دمنه ).گهی خونم بدان زلف دوتای پرشکن ریزدگهی خوابم بدان چشم سیاه جان شکر بندد.عبدالواسع جبلی.نکهت کام صراحی چو دم مجمر عیدزو بخور فلک جان شکر آمیخته اند.خاقانی.چون دست اجل جان شکر آید غم توچون پای قضا دربدر آید غم تو.تاج الدین باخرزی.جهان بصو...
فرهنگ عمید
۱. شکارکنندۀ جان، گیرندۀ جان، جان ستان: گهی خونم بدان زلف دوتای پرشکن ریزد / گهی خوابم بدان چشم سیاه جان شکر بندد (عبدالواسع جبلی: مجمع الفرس: جان شکر ). ۲. (اسم ) عزرائیل. ۳. (اسم ) دلبر، معشوق.
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱- شکار کنند. جان جان ستان . ۲- معشوق دلبر. ۳- ( اسم ) عزرائیل .