معانی کلمه : ثیابی

تلفظ بین المللی : /siˈɑbi/ تلفظ :‌ [si'Abi]

لغت نامه دهخدا

ثیابی . [ بی ی ] (ع ص نسبی ) جامه دار. ثوّاب . بزاز.

ثیابی . [ بی ی ] (اِخ ) محمودبن عمر. محدث است و از آن رو وی را ثیابی گویند که جامه دار حمام بود.

ثیابی . [ بی ی ] (اِخ ) یکی از شعرای عثمانی در مائه ٔ دهم هجری . او امی بود و شغل خیاطت میورزید و از آنرو تخلص ثیابی گرفت . (قاموس الاعلام )....

۱. بزاز.
۲. جامه دار حمام.

(ثِ ) [ ع . ] (ص نسب . ) بزاز، جامه دار.

لغت نامه دهخدا

ثیابی . [ بی ی ] (ع ص نسبی ) جامه دار. ثوّاب . بزاز.

ثیابی . [ بی ی ] (اِخ ) محمودبن عمر. محدث است و از آن رو وی را ثیابی گویند که جامه دار حمام بود.