معانی کلمه : تیس
لغت نامه دهخدا
تیس . (اِخ ) بندری نزدیک چاه بهار به خلیج فارس . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).
تیس . [ ت َ ی َ ] (ع اِمص ) اسم مصدر است از تیساء. (از منتهی الارب ). مانستن هر دو شاخ حیوانی به شاخهای بز کوهی . (ناظم الاطباء). رجوع به تیساء شود.
فرهنگ عمید
غان#NAME?
۱. بُز نَر.
۲. آهوی نر.
= غان
۱. بُز نَر.
۲. آهوی نر.
۱. بُز نَر.
۲. آهوی نر.
فرهنگ معین
(تَ ) [ ع . ] (اِ. ) بز نر.
دانشنامه آزاد فارسی
فرهنگ فارسی
( اسم ) درختی ازتیر. گل سرخیان که برگهایش مرکب است . گلهایش سفید خوشه یی ومیوه اش ریز و گرد است. چوب این درخت سخت و رنگین و قرمز رنگ است غبیرای بری پرند. انگور .
بندری نزدیک چاه بهار به خلیج فارس
بندری نزدیک چاه بهار به خلیج فارس
دانشنامه عمومی
دانشنامه اسلامی
واژه نامه بختیاریکا
تیز؛ صاف
