تلیل. [ ت َ] ( ع اِ ) گردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و له تلیل کجزع السحوق ؛ ای عنق. ( اقرب الموارد ). ج ، اتله ، تلل ، تلائل. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ). || ( ص ) بر زمین زده یا بر گردن و روی افکنده ، نعت است از تل چنانکه گویند: تله للجبین کما یقال کبه لوجهه. ( از منتهی الارب ). مصروع. حالت سجده. ( ناظم الاطباء ). ج ، تَل...
