معانی کلمه : تبر
لغت نامه دهخدا
تبر. [ ت َ ] (ع مص ) شکستن . (تاج المصادر بیهقی ). هلاک کردن . (از اقرب الموارد). شکستن و هلاک کردن . (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (فرهنگ نظام ).
فرهنگ عمید
وسیله ای فلزی و برنده با دستۀ چوبی که برای شکستن درخت و چوب به کار می رود.
فرهنگ معین
(تَ بَ ) [ په . ] (اِ. ) ابزاری فولادی که با آن هیزم ، چوب و مانند آن را خرد می کنند.
دانشنامه آزاد فارسی
فرهنگ فارسی
آلت آهنی بادسته چوبی که برای شکستن درخت وچوب است
( اسم ) آلتی فولادی که بدان چوب و درخت شکنند.
منطقه از سودان و معروف به بلاد التبر . زر خالص بدان منسوب و آن در جنوب مغرب واقع است .
( اسم ) آلتی فولادی که بدان چوب و درخت شکنند.
منطقه از سودان و معروف به بلاد التبر . زر خالص بدان منسوب و آن در جنوب مغرب واقع است .
دانشنامه عمومی
نقل قول
گویش مازنی
کوه
/tabar/ کوه
گویش اصفهانی
تکیه ای: tavar
طاری: tevar
طامه ای: tevar
طرقی: tevar
کشه ای: tevar
نطنزی: tavar
مترادف و متضاد
تبرزین، تیشه، تور
دانشنامه اسلامی
واژه نامه بختیاریکا
تکنا؛ شاتیل