معانی کلمه : تبایع
لغت نامه دهخدا
تبائع. [ ت َ ءِ ] ( ع اِ ) ج ِ تبیعة. ( قطر المحیط ). تبایع، جمع تبیعة. ( منتهی الارب ).
تبایع. [ ت َ ی ِ ] (ع اِ) (از «ت ب ع ») ج ِ تَبِیع و تَبیعَة. (منتهی الارب ). تَبائِع ج ِ تبیع. (اقرب الموارد) (قطر المحیط) (ناظم الاطباء). رجوع به تبائع و تبیع و تبیعة شود.
فرهنگ عمید
۱. با هم خریدوفروش کردن.
۲. بیعت کردن.
۲. بیعت کردن.
فرهنگ معین
(تَ یُ ) [ ع . ] (مص ل . ) ۱ - با هم داد و ستد کردن . ۲ - بیعت کردن .
فرهنگ فارسی
ج تبیعه . تبایع جمع تبیعه .