بِیهَقی، ابراهیم بن محمد (اوایل قرن ۴ق)ادیب اخلاقگرای ایرانی. در دورۀ خلافت مقتدر عباسی (حک : ۲۹۵ـ۳۲۰ق) می زیست و در حلقۀ یاران ابن معتز بود. اثر معروف وی کتاب المَحاسِن و المَساوی، در بیش از یکصد باب بلند و کوتاه در موضوعات مختلف است. این کتاب با معراج پیامبر اسلام (ص)، مدعیان پیغمبری (مُتَنَبیّون) و خلفای راشدین آغاز می شود، با جنبه های نیک و بد صفات انسان، ازجمله سخاوت، فقر، دوستی، دروغ، سکوت و...
دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] «بِیْهَقی، ابراهیم بن محمد»، ادیب ایرانی عربی نویس است. از نامش حدس می زنیم که از بیهق برخاسته است. از احوال او مطلقاً هیچ کس سخن نگفته و تنها کتابی که می تواند خبری از او به دست دهد، همانا تنها تألیفی است (المحاسن و المساوی) که از او بر جای مانده است. فریدریش شوالی و ژریس، به بررسی این اثر همت گمارده اند، اما نتایجی که به دست آمده، اندک است. ژریس می کوشد لااقل محدوده زمانی زندگی او را ...
