معانی کلمه : بکی
لغت نامه دهخدا
بکی . [ ب َ کی ی ] (ع ص ) بسیار گریه کننده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
بکی . [ ب ُ کی ی ] (ع اِ) ج ِ باک و باکی . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ).
بکی . [ ب َ کی ] (ع اِ) نباتی است ، بکاة یکی آن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به بکا و بکاء شود.
فرهنگ فارسی
( صفت ) بسیار گریه کننده .
منسوبست به بعلبک چه منسوب باین شهر را بعلی و بکی هر دو گویند .
منسوبست به بعلبک چه منسوب باین شهر را بعلی و بکی هر دو گویند .