بکاء. [ ب َک ْ کا ] (اِخ )کوهی بمکه . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ).
بکاء. [ ب ِ ] (ع اِ) ج ِ بَکیَّة. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به بکیة شود.
بکاء. [ ب َک ْ کا ] (اِخ )منسوب است به هیثم بن جماز حنفی بکاء از اهل...
فرهنگ معین
(بُ ) [ ع . ] ۱ - (مص ل . )گریستن . ۲ - (اِمص . ) گریه .
دانشنامه آزاد فارسی
بُکاءبُکاء (در لغت به معنی گریستن) در اصطلاح عرفا، اشتیاق برای رسیدن به محبوب. به گریه ای که همراه با احساس خشوع و خشیت نسبت به خداوند انجام می گیرد و غالباً با دعا یا احساس هم دلی و هم دردی نسبت به اولیا و قدّیسان همراه است، ابتهال و تضرّع نیز گفته می شود. در قرآن کریم از بکاء به نیکی یاد شده است (اسراء، ۱۰۹). شیخ سمنون از نوعی بکاء به نام «فرح» نام می برد که اثری است از آثار شادی وصول به مطلوب. ...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] بُکاء، (گریه) حالتی نشان دهنده حزن ، خوف ، خضوع و ندامت انسان که در قرآن ، روایات و سلوک عرفانی بر آن تأکید شده است.در قرآن و بخصوص در احادیث ، گریستن به هنگام عبادات توصیه شده است. گویند که حضرت محمد صلی الله علیه وآله وسلم برخی اوقات در نماز به آوای بلند می گریست. چنین سیره ای از خلفای نخستین، ابوبکر و عمر ، نیز روایت شده است.انگیزه اصلی گریهانگیزه اصلی گریه، ترس از خدا («خَشیَة اللّه...
