معانی کلمه : بون

بون . [ ب َ ] (ع اِ) ج ِ بوان و بون . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).

= بن: ◻︎ موج کریمی برآمد از لب دریا / ریگ همه لاله گشت از سر تا بون (دقیقی: ۱۰۴).

حصه؛ بهره: ◻︎ به چشم اندرم دیده از بون توست / به جسم اندرم جنبش از رون توست (عنصری: لغت‌نامه: بون).

( اِ.) بچه دان ، زهدان .

(بَ) [ ع . ] (اِ.) دوری ، جدایی .

(اِ.) = بن : نهایت و پایان هر چیز، بیخ .

پسوند مکان